昨日は、前回の復習をしたあと、次の箇所を読みました。
XX. 72. Senectutis autem nullus est certus terminus, recteque in ea vivitur,
quoad munus offici exsequi et tueri possit mortemque contemnere; ex quo fit,
ut animosior etiam senectus sit quam adulescentia et fortior. Hoc illud est
quod Pisistrato tyranno a Solone responsum est, cum illi quaerenti, qua tandem
re fretus sibi tam audaciter obsisteret, respondisse dicitur: 'Senectute.'
Sed vivendi est finis optimus, cum integra mente certisque sensibus
opus ipsa suum eadem quae coagmentavit, natura dissolvit.
Ut navem, ut aedificium idem destruit facillime, qui construxit,
sic hominem eadem optime quae conglutinavit natura dissolvit.
Iam omnis conglutinatio recens aegre, inveterata facile divellitur.
Ita fit ut illud breve vitae reliquum nec avide
adpetendum senibus nec sine causa deserendum sit; vetatque Pythagoras iniussu
imperatoris, id est dei, de praesidio et statione vitae decedere.
ところで老年には確かな終わりはない。その中で(老年の中で)人は正しく生きることができるだろう。義務の遂行を果たし、それに心を配り、死を軽蔑することが可能である限りは。
そこから次のことが起こる、老年が青年より活気に満ちた、雄々しいものになるということが。これがあのことに相当する、すなわち、僭主ピシストラトゥスに対しソローンによって返答された内容に相当する。このとき、いったい何を頼りとしてそれだけ大胆に自分に逆らうのかと尋ねる王に、ソローンは次のように答えたと言われる、すなわち、「老年を(頼みとして)」と。
だが、生きることの終わりは最良となる、人に汚れなき心と確かな感覚が備わる間に、自然自らが自分の作品、すなわち自分が組み立てた同じものを解体するときに。
ちょうど船も建築物も、それを作った者が最も容易にそれを解体するように、人間も、それを組み立てた自然がもっと上手に解体する。
ところで、新しくできた結合はすべて困難を伴いながら、昔に確立されたそれは容易に引き離される。そこで、次のようになる、その短い人生の残りの時間は、老人によってどん欲に求められるべきでないし、理由なく見捨てられるべきでもない、と。
Posted by at January 26, 2006 03:25 PM