December 08, 2005

キケローを読む

山下です。

「老年について」を読んでいます。次回の予習になりますが・・・。

以下69節の逐語訳で、自分用のメモです。

思わぬ見落としや勘違いが含まれているかもしれません。

69. Quamquam, O di boni!
とはいえ、おお、立派な神々よ、

quid est in hominis natura diu?
人間の本性の中において何が長くあるだろうか。

Da enim summum tempus, exspectemus Tartessiorum regis aetatem (fuit enim, ut scriptum video, Arganthonius quidam Gadibus, qui octoginta regnavit annos, centum viginti vixit)--sed mihi ne diuturnum quidem quicquam videtur in quo est aliquid extremum.
というのも、限度いっぱいの時を与えてみよ。(つまり)タルテッススの王の寿命を希望してみよう――というのも、書かれたものを見ると、ガーデースにアルガントーニウスという者がいて、80年間王として支配し、120歳まで生きたから――。だが、実際終わりあるものの存在する者は、私には長命であるとは見なされない。

Cum enim id advenit, tum illud, quod praeteriit, effluxit;
というのも、それ(終わり)が訪れたとき、過ぎたものは消えてなくなってしまうからだ。

tantum remanet, quod virtute et recte factis consecutus sis;
ただ次のものだけが残る、美徳とよくなされた行いによってあなたが達成したものだけが。

horae quidem cedunt et dies et menses et anni, nec praeteritum tempus umquam revertitur, nec quid sequatur sciri potest;
時間も日も月も年も過ぎていく。過ぎ去った時は決してよみがえらず、何が後に続くのか知ることはできない。

quod cuique temporis ad vivendum datur, eo debet esse contentus.
人は、めいめいに生きるべく与えられた時間の一部に、満足しなければならない。

Posted by at December 8, 2005 10:06 PM
Comments
Post a comment









Remember personal info?